Constance Marie de Théis, 1°v. Pipelet, 2°v. hrabina, później księżna zu Salm-Reifferscheidt-Dyck (7 września 1767 w Nantes - 13 kwietnia 1845 w Paryżu, pochowana na Cmentarzu Père-Lachaise) - francuska poetka i pisarka, zdeklarowana orędowniczka równości płci, żądała w imię rozumu i sprawiedliwości dostępu do wszystkich funkcji publicznych zgodnie z osobistymi kompetencjami, a nie ze względu na płeć.

Pochodziła z dobrze sytuowanej rodziny szlacheckiej z Pikardii. Zgodnie z wolą ojca, sędziego i prokuratora królewskiego, odebrała bardzo staranne wykształcenie. Zaczęła publikować swoje poezje jeszcze jako nastoletnia dziewczyna. Nazywano ją "Muzą Rozumu" ("Muse de la Raison”). W 1789 wyszła za mąż za bogatego chirurga Nancy Pipelet de Leury i przeprowadziła się z nim do Paryża.

Po ślubie, jako pierwsza kobieta we Francji, uczęszczała do paryskiego liceum. W 1794 napisała libretto do odnoszącej sukcesy opery "Sapho" Jeana-Paula-Égide Martiniego. Przekonana ideami rewolucji francuskiej opowiadała się za równością, także płci. W 1797 opublikowała "Épître aux femmes" ("List do kobiet").

W 1802 jej małżeństwo z Monsieur Pipelet de Leury zostało rozwiązane, a rok później poślubiła młodszego o sześć lat hrabiego Josepha zu Salm-Reifferscheidt-Dycka, który jak ona był rozwiedziony. W 1816 Fryderyk Wilhelm III. Pruski nadał mu tytuł księcia, Constance stała się więc jako jego żona księżną. Po ślubie przez większą część roku przebywała w zamku Dyck.  

Oprócz pracy pisarskiej prowadziła salon literacki, o którym m.in. pisał Stendhal w swojej autobiografii. Nazywano ją "Muzą Rozumu" - "la Muse de la Raison". Dyck, który mieścił się w nowo powstałym departamencie La Roer, był chętnie odwiedzany przez francuskich notabli, odwiedził ją tam także Napoleon. Zimy spędzała częściej w Paryżu. Wśród bywalców jej salonu tu i tam byli m.in. Aleksander Dumas, Aleksander von Humboldt i malarz Girodet. W latach 1811 i 1814 opublikowała kilka tomików poezji, powieść "Vingt-quatre heures de la vie d'une femme sensible" ("24 godziny z życia kobiety wrażliwej") (1824) i refleksje filozoficzne "Pensées" ("Myśli") (1829).

Constance de Salm-Dyck, zaangażowana kobieta z pasją i uznawana za talent literacki, odniosła sukces, który przyćmił niektórych uznanych współczesnych jej literatów. W 1797 w "Liście do kobiet" nawiązała do słynnego ówczesnego poety Ponce-Denisa Écoucharda-Lebruna, który zachęcał kobiety do pozostawania w cieniu, jak w jednym ze swoich wierszy, w którym napisał: "Chcecie - bądźcie Muzami, inspirujcie, ale nie piszcie". Odpowiedź Constance wywołała entuzjazm w świecie intelektualnym: stała się pierwszym kamieniem milowym w znaczącej karierze literackiej. Domagała się w logiczny i przemyślany sposób harmonijnej równości mężczyzn i kobiet w edukacji i codziennych zadaniach, podobnie jak inna francuska pionierka feminizmu, Olympe de Gouges. W "Liście" czytamy: "Różnica nie jest niższością".

KONTAKT

TEKSTY

• Sortuj:
• Alfabetycznie |
• Po dacie publikacji |
• Najczęściej czytane

POEZJON

• Sortuj:
• Alfabetycznie |
• Po dacie publikacji |
• Najczęściej czytane