Emily Dickinson, wiersz 650

Ból - ma w sobie Żywioł Próżni -

Nie jest w stanie wspomnieć

Sam czasu startu - rozróżnić,

Gdy mógł siebie nie mieć -

Nie ma Przyszłości - ma siebie -

I tak w nieskończoność -

W tym - jego Przeszłe istnienie -

Wciąż boli na nowo.

(tł. Ela Binswanger) 

*

Ból – ma Pierwiastek Niepamięci –

Nie przypomina sobie

Kiedy się zaczął – ani w ogóle czasu

Gdy go nie było –

Nie ma Przyszłości – poza samym sobą -

A w swej Nieskończoności mieści

Swą Przeszłość – w której mu się jawią

Ery – Nowego Bólu

(tł. Anna Bańkowska)

*

Ból — ma coś w sobie z Pustki — bo

W pamięci nie ma już

Kiedy się zaczął — ani czy

Był przed nim inny czas —

Nie ma przyszłości — siebie ma — 

W bezkresie jego tkwi

Przeszłość — i zgłębia aż do dna

Cierpienia przyszłych dni

tł. Jacek Dehnel)

*

Ból – ma zaniki pamięci –

Nie może sobie przypomnieć

Kiedy się zaczął – a nawet

Czy był czas gdy go nie było –

Nie ma przyszłości – prócz siebie –

Bezmiarem swego istnienia

Obejmuje własną przeszłość –

Gotów na nowe – cierpienia.

(tł. Jarosław Zawadzki)

*

Jest w bólu - taka Amnezja - 

Jakby go zaćmiło

Niepomny źródeł - i nie zna

Dnia gdy go nie było -

Nie ma - prócz siebie - Przyszłości,

I z Przyszłości czerpie

Bez końca mądrość - co głosi

Przyjście - Nowych Cierpień

(tł. Janusz Solarz, „Emily Dickinson. O cierpieniu, kobietach i kwiatach”, Szczecin-Kraków 2021)

*

W Cierpieniu - jest Martwe Pole - 

Nie pomni

Swego początku - i nie wie,

Czy był czas od Bólu wolny - 

Samo jest sobie - Przyszłością - 

Trwa nieskończenie

W nim Przeszłość - wzrokiem jasnym dostrzega

Nowe Epoki – Cierpienia.

(tł. Tadeusz Sławek, „Emily Dickinson. Samotność przestrzeni poezji”, Stronie Śląskie 2019)

*

Ból - ma Element Pustki

Nie pamięta żadna siłą

Kiedy się zaczął - ani czasu

Kiedy go nie było - 

Nie ma Przyszłości - oprócz siebie - 

W swoim Bezkresie mieści

Swoją Przeszłość - świadomy i gotowy

Na Nowe – Boleści

(tł. Krystyna Lenkowska, „Emily Dickinson. Jest pewien ukos światła”, Łódź 2018)

*

Ból - ma w sobie coś z Luki

W Pamięci - nie umie ustalić

Kiedy się zaczął - czy był czas,

Kiedy nie było go wcale - 

Nie ma Przyszłości - prócz siebie - 

Bezmiarem swym obejmuje

Własną Przeszłość - dostatecznie pojętny,

Aby wróżyć z niej Nowe Bóle

(tł. Stanisław Barańczak, „Emily Dickinson. Wiersze wybrane”, Kraków 2016)

*