Nora Gomringer: Mała scenka wstydu

Wietnamska matka na niemieckiej stacji kolejowej -

w porównaniu

do wielkich i ciężkich ludzi tego świata

lekka jak piórko, tiulowa woalka

w porównaniu do innych żegnających się,

czysty rozum, powściągliwość we wszystkim 

w porównaniu

buddyzm jest rzeczywiście wszechogarniającą miłością

ale ona jest też matką, zazdrosną, niemą

w porównaniu

syn mówi bez akcentu: stell dich hinter die weiße Linie*.

Dla porównania ona rozumie to na swój sposób i

po prostu podąża za gestem. Tak się tu nauczyła tego,

co on ma wpojone.

Siedzący już w pociągu

robi zza szyby

gest,

którym pokazuje się psu,

że ma odejść.

W porównaniu

on sam pozostaje niewzruszony.

(tł. Ela Binswanger, *ustaw się za białą linią)

*

Nora Gomringer: Mała wstydliwa scena

Wietnamska matka na niemieckim dworcu -

w porównaniu

z dużymi, ciężkimi ludźmi tego świata

lekka jak piórko, woal

w porównaniu z innymi żegnającymi się

czysty rozum, powściągliwość we wszystkim

w porównaniu

buddyzm jest wprawdzie wszechogarniającą miłością

ale ona jest także matką, zazdrosną, bez słów

w porównaniu

syn mówi bez akcentu: stań za białą linią.

W porównaniu ona rozumie coś innego i

stosuje się tylko do gestów. Tak tutaj się nauczyła,

jemu to wpojono w szkole.

Kiedy on siedzi już w pociągu

wykonuje ruch

przez szybę,

jak pokazuje się psu,

żeby zmykał.

W porównaniu

on jest niewzruszony.

(tł. Ryszard Wojnakowski)

*

Nora Gomringer: Kleine Schamszene

Vietnamesische Mutter an deutschem Bahnhof -

im Vergleich

zu den großen, schweren Menschen dieser Welt

federleicht, ein Schleier

im Vergleich zu den anderen Abschiednehmenden

die reine Vernunft, Zurückhaltung in Allem

im Vergleich

ist der Buddhismus zwar die allumspannende Liebe

ist sie aber auch eine Mutter, eifersüchtig, wortlos

im Vergleich

sagt der Sohn akzentfrei: stell dich hinter die weiße Linie.

Im Vergleich versteht sie etwas anderes und

befolgt nur die Geste. So hat sie hier gelernt,

was ihm beigebracht wurde.

Als er im Zug sitzt

macht er eine Bewegung

durch die Scheibe,

die einem Hund anzeigt,

er solle verschwinden.

Im Vergleich

Ist er ungerührt.

*

@tłumaczenie: słowo "Bahnhof" z pierwszego wersu może oznaczać "dworzec", ale też "stacja kolejowa"; zdecydowałam się na "stację kolejową", bo "dworzec" kojarzy mi się z obowiązkowym gmachem a nawet gmaszyskiem, a "stacja kolejowa" może być z budynkiem ale też bez budynku, same tory, gdzieś w tak małej miejscowości, że nie ma tam budynku dworca (może być np. mała budka z kasą)...

*

Nora Gomringer - niemiecko-szwajcarska poetka, slamerka i zdobywczyni nagrody Ingeborg Bachmann Prize 2015. Mieszka w Bambergu, gdzie od 2010 jest dyrektorem Międzynarodowego Domu Artystów Villa Concordia.

Urodziła się 26 stycznia 1980 w Neunkirchen nad Saarą jako Nora-Eugenie Gomringer. Jej rodzice to niemiecka germanistka Nortrud Gomringer z domu Ottenhausen (1941-2020) oraz boliwijsko-szwajcarski awangardowy poeta i były profesor Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie Eugen Gromringer (*1925). Nora jest jedyną córką pary i siostrą siedmiu starszych przyrodnich braci.

Dorastała w Wurlitz niedaleko Hof w Górnej Frankonii. W 1996 przeprowadziła się do Bambergu.

W kwietniu 2010 objęła stanowisko dyrektora międzynarodowego domu artystów Villa Concordia w Bambergu.

Wydała siedem tomów poezji i jeden tom esejów, a także liczne publikacje indywidualne. Gomringer na różne sposoby współpracuje także z muzykami i artystami wizualnymi.

W latach 2001-2006 Nora Gomringer odgrywała aktywną rolę w kształtowaniu sceny slamu poetyckiego w Niemczech, w tym poprzez Bamberg Poetry Slam, którego była współzałożycielką w 2001. Przez kilka lat slam poetycki miał swoją stałą siedzibę w Bambergu w Morph Club i nadzorował go wielokrotnie nagradzany Slammer i autor Christian Ritter. Fakt, że w 2006 roku Gomringer niemal całkowicie opuściła scenę slamu poetyckiego, dał autorce swobodę powrotu do korzeni lirycznych.

W 2015 Gomringer ze swoim tekstem "Research" wzięła udział w 39. konkursie o Nagrodę Ingeborg Bachmann. Konkurs wygrała opowiadaniem o autorce, która bada śmiertelny upadek trzynastoletniego chłopca z wieżowca.

W latach 2018–2020 Nora Gomringer była członkiem jury Nagrody im. Bachmann.

Nora Gomringer prowadziła wykłady poetyckie na uniwersytetach w Sheffield, Koblenz-Landau (wraz z Eugenem Gomringerem) i Kilonii. Stypendia rezydencyjne, wyjazdy czytelnicze i udział w międzynarodowych festiwalach zaprowadziły ją do Nowosybirska, Toronto, USA, New Delhi, Göteborga, często do Szwajcarii, Buenos Aires, Pekinu i Medellín.