Paul Celan: Lichtenberga dwanaście

LICHTENBERGA dwanaście wraz z obrusem

odziedziczonych serwetek - to

pozdrowienia od planet

dla wież wibrujących od języków,

gdy wokół panuje śmiertelna cisza

strefy znaków z zakazem mowy.

Jego

- nie jest niebo, nie jest

ziemia, i pamięć jednego i drugiego

jest wyłączona,

z wyjątkiem jednego jedynego ptaszka,

jesionowi wiernego kowalika -,

jego

jest wyrwana z murów miejskich

biała kometa.

Świst i rysa 

do zachowania jej zaistnienia

we Wszechświecie.

Utrata czerwonej

nici przewodniej 

w gąszczu myśli. Coraz 

głośniejsze skargi 

nad tym i skarga 

o to - czyj

to głos?

Więc - nie pytaj,

gdzie -

być może byłbym -

nie mów gdzie, kiedy, wciąż od nowa.

(tł. Ela Binswanger)

*

Paul Celan: Lichtenberga dwanaście

LICHTENBERGA dwanaście, z obrusem,

odziedziczonych serwetek - planetarne

pozdrowienie dla dookolnych

wież mowy

w zamilkłej na śmierć strefie

znaków.

Nie

jego jest niebo ni

ziemia, ani pamięć

o nich, wymazana

do tego jedynego jesionowo- 

wiernego kowalika -,

jego

z dookolnego miejskiego muru zerwana

biała kometa.

Szpara głosu, by 

zachować go

we Wszechświecie.

Utracona czerwień

pasemka 

myśli. Na głos wy- 

powiedziane żale 

nad, żale 

do - na czyj

głos?

Przez co - nie pytaj,

gdzie -

prawie byłbym -

nie mów gdzie, kiedy, znowu.

(tł. Ryszard Krynicki)

*

Paul Celan: Lichtenbergs zwölf

LICHTENBERGS ZWÖLF mit dem Tischtuch 

ererbte Mundtücher - ein

Planetengruß an

die Sprachtürme rings

in der totzuschweigenden Zeichen- 

Zone.

Sein

- kein Himmel ist, keine

Erde, und beider

Gedächtnis gelöscht

bis auf den einen 

eschengläubigen Blauspecht -,

sein

vom Stadtwall gepflückter 

weißer Komet.

Eine Stimmritze, ihn 

zu bewahren,

im All.

Das Rotverlorene eines 

Gedanken-

fadens. Die laut- 

gewordenen Klagen 

darüber, die Klage 

darunter - wessen 

Laut?

Damit - frag nicht,

wo -

wär ich fast -

sag nicht wo, wann, wieder.

Le Vésinet, 9/10.5.1965, z: "Atemwende", Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 1967